ogrodzenia elektryczne dla psów

ogrodzenia elektryczne dla psów

  • Cze 30

    Ponieważ osobnicy endomorficzni charak­teryzują się przewagą narządów trawiennych, dużą głową, słabo rozwi­niętymi mięśniami i raczej dużym otłuszczeniem, a wszystkie te cechy są charakterystyczne dla małych dzieci, ten typ konstytucji należy inter­pretować jako zatrzymanie rozwoju osobnika na etapie dziecka. Osobni­cy ektomorficzni, o wydłużonej budowie ciała i szczególnie długich koń­czynach, odpowiadają przedpokwitaniowej fazie rozwoju osobniczego. Dopiero osobnicy mezomorficzni stanowią formę w pełni wykształconą, o   dobrze rozwiniętym szkielecie i mięśniach, które to cechy wytwarzają się głównie w okresie dojrzewania. Hipoteza Hunta nie została jeszcze potwierdzona w pełni, jakkolwiek wiadomo, że osobnicy endomorficzni kończą swój rozwój wcześniej niż osobnicy ektomorficzni. Także bar­dziej infantylna budowa ciała kobiet w porównaniu z mężczyznami jest efektem skróconego o parę lat procesu wzrastania.

  • Cze 30

    Jeżeli chcemy ocenić ostateczną wysokość ciała dziewczynki np. 9-letniej, mającej 125 cm wysokości, to na podstawie tej jedynej informacji możemy od­czytać z wykresu że jako osoba dorosła będzie ona miała wy­sokość ciała najprawdopodobniej równą 157,5 cm z możliwym błędem prognozy 3,6 cm. Lecz jeśli ponadto będziemy wiedzieli, że ta dziew­czynka należy do osób z przewagą składowej L w somatotypie, to wów­czas jej ostateczną wysokość ocenimy na 160,4 cm z możliwym błędemDziewczynka o tej samej wysokości 125 cm w wieku 9 lat, lecz o   innej konstytucji, np. z przewagą składowej F, będzie jako dorosła niższa, prawdopodobnie osiągnie tylko 155,8 cm.Populacje ludzkie są niewątpliwie polimorficzne pod wzglę­dem konstytucji (bez względu na jej definicję). Nasuwa się zatem py­tanie o genezę tego polimorfizmu. Jedna z hipotez, znanego antropologa amerykańskiego E. E. Hunta Jr., usiłuje wyjaśnić zróżnicowanie kon­stytucjonalne wśród ludzi (ujęte według Sheldona) różnicami w przebie­gu ich rozwoju osobniczego.

  • Cze 30

    Wyniki badań wro­cławskich potwierdziły te oczekiwania, gdyż okazało się, że dziewczęta danego somatotypu charakteryzują określone właściwości rozwojowe. Dziewczęta o przewadze komponentu F (otłuszczenie) dojrzewały wcześnie, i to zarówno pod względem płciowym, jak i rozwoju kośćca. Ostateczną wysokość ciała mają mniejszą i są także słabsze (dynamo­metryczny pomiar siły) w porównaniu z innymi dziewczętami. Dziew­częta o przewadze komponentu L najpóźniej dojrzewają i jako dorosłe osiągają najwyższy wzrost. Dziewczęta o przewadze komponentu M są raczej wysokie, silne i sprawne fizycznie. Wyniki badań nad somato- typami dziewcząt w rozwoju zostały już wykorzystane do przewidywa­nia ostatecznej wysokości ciała dla dziewcząt wrocławskich w wieku 8, 9…, 14 lat. (Badania chłopców są jeszcze w toku).

  • Cze 30

    Komponent L określa stopień linearności budowy ciała na podstawie stosunku ciężaru ciała do wysokości danego osobnika. War­tości komponentów wyrażone są w skali siedrniostopniowej, a somato- typ określa się trójką liczb (tak jak u Sheldona). Ponieważ jednak wszystkie cechy służące do określania komponentów somatotypu są zależne od wieku dziecka, oceny somatotypów są odnoszone do śred­nich wartości cech dla rówieśników. Pierwszą próbę oceny somatotypów dzieci w rozwoju tą metodą podjęto we Wrocławiu na podstawie zebranych obserwacji 270 dziew­cząt, badanych co roku w wieku od 8 do 17 lat. Dzięki posiadaniu ciąg­łych obserwacji tych samych dziewcząt za okres 10 lat można było znacznie dokładniej ocenić rozwój poszczególnych cech, a więc lepiej określić ich somatotyp w rozwoju.

  • Cze 30

    Równocześnie ze zbieraniem materiałów prowadzone są prace nad obiektywizacją ocen somatotypów. Jedna z metod, opraco­wana w Anglii przez R. W. Parnella, opiera się na pomiarach antro­pometrycznych ciała i operuje komponentami somatotypów F, M i L. Komponent F określa stopień otłuszczenia osobnika na podstawie po­miarów grubości fałdów skórno-tłuszczowych w trzech miejscach: na ramieniu, pod łopatką i na brzuchu. Wykazano, że te trzy pomiary wy­starczają do właściwej oceny grubości podskórnej tkanki tłuszczowej, odgrywającej dużą rolę w ocenie somatotypu. Komponent M określa łącznie masywność szkieletu i stopień wykształcenia mięśni. Masyw- ność szkieletu oceniana jest na podstawie dwóch łatwo dostępnych dla pomiarów szerokości nasad: kości ramieniowej (w łokciu) oraz kości udowej (w kolanie). Wykształcenie mięśni określane jest na podstawie pomiarów obwodów ramienia i podudzia, po odjęciu poprawek na otłuszczenie.

  • Cze 30

    Typy konstytucjonalne, w tym także somatotypy Sheldona, określano na osobnikach dorosłych, głównie płci męskiej, a następnie przenoszono te określenia na kobiety i dzieci. Jedyny dotychczas atlas somatotypów dzieci został sporządzony w Danii na podstawie metody Sheldona, opra­cowanej na dorosłych mężczyznach. Opracowanie metody typologicznej dla dzieci wymaga zebrania odpowiednio licznych obserwacji, powta­rzanych na tych samych osobnikach, rozwijających się w warunkach zapewniających pełną realizację wrodzonych cech, a więc dobre wy­rażenie się ich konstytucji. Badania ciągłe nad rozwojem dzieci rozpo­częto w wielu krajach już w latach dwudziestych, lecz dopiero ostatnio zebrano materiały dostatecznie liczne i zawierające tyle informacji

  • Cze 30

    Wzrastanie dziecka, które uległo zahamowaniu w wyniku choroby, zostaje przyspieszone zaraz po jej ustąpieniu i dziecko odrabia straty poniesione przez chorobę, realizując właściwą sobie wysokość ciała i tempo rozwoju. Podobne wyniki otrzymano też na zwierzętach:Niezgodność przytoczonych tu wyników badań jest tylko pozorna. Organizm osobnika odznacza się oczywiście podatnością na działanie środowiska i bodziec szczególnie niekorzystny może wywołać bardzo znaczne zmiany w somatotypie, ustępują one jednak, gdy bodziec znika. Natomiast bardzo długie działanie niekorzystnych warunków może wpłynąć trwale na rozwój organizmu osobnika, a więc i na zmiany w jego somatotypie. Poruszone tu zagadnienia nie są do końca zbadane i całkowicie jasne, chociaż ich znaczenie dla poznania zdolności przystosowawczych czło­wieka jest ogromne. Przyczyną kontrowersyjnych wyników dotychcza­sowych badań jest brak jednolitej metody, która mogłaby służyć do określania somatotypu od wczesnego okresu życia poprzez wszystkie kolejne fazy rozwoju. Wydaje się jednak, że liczne próby podejmowane w tym kierunku w różnych ośrodkach naukowych świata, m. in. również w Polsce, zostaną uwieńczone powodzeniem.